Yağmurlu bir sabah, zamanın yavaş aktığı, sokakların sessizliğe büründüğü, doğanın sanki derin bir nefes aldığı anlardandır. Gri gökyüzü perde gibi uzanırken şehrin üstüne, damlaların cama vuruşu bir nevi meditasyon gibidir; kalbe sakinlik, ruha duruluk getirir.
Bu sabahlarda uyanmak bile farklıdır. Hava serin, yorgan sıcacık, dışarısı sessiz ve dingindir. İnsan, kalkmak yerine bir süre daha dinlemek ister: damlaların ritmini, uzaktan gelen bir kuş sesini, belki bir arabanın su birikintisine girerken çıkardığı o tanıdık sesi… Her şey daha yumuşak, daha yavaş, daha düşüncelidir yağmurlu sabahlarda.
“Yağmurlu bir sabah, ruhun sessizce yıkanma vaktidir.”
Bir fincan kahve ya da çay eşliğinde pencere kenarına oturmak; dışarıyı izlerken içe doğru yolculuğa çıkmaktır. Yağmurun temizleyici gücü sadece doğayı değil, insanın içini de arındırır. Kimi zaman eski bir anı belirir zihinde, kimi zaman yarım kalmış bir hayal tamamlanır.
Yağmurlu sabahlar, dış dünyaya değil, iç dünyaya uyanış gibidir. Koşmak yerine durmayı, konuşmak yerine susmayı, unutmak yerine hatırlamayı öğretir.
