Sanat çoğu zaman yalnızca ortaya çıkan eserle değerlendirilir. Oysa bir resmin gerçek hikâyesi, tuvale düşen ilk fırça darbesinden çok daha önce başlar. Bir ressam için ilham; bazen bir manzarada, bazen kalabalık bir sokakta, bazen de yalnızca bir düşüncenin yarattığı duyguda saklıdır.

Bir resim ortaya çıkmadan önce zihinde şekillenmeye başlar. Renkler, kompozisyon ve ışık çoğu zaman ressamın iç dünyasında yavaş yavaş oluşur. Tuvalin karşısına geçildiğinde ise bu düşünceler somut bir forma dönüşmeye başlar. Her fırça darbesi, o anki ruh halini ve sanatçının dünyayı nasıl gördüğünü yansıtır.

Ressamlar için üretim süreci yalnızca teknik bir çalışma değildir; aynı zamanda bir keşif yolculuğudur. Bazen planlanan bir kompozisyon tamamen değişir, bazen de rastlantısal bir renk karışımı eserin en güçlü kısmına dönüşebilir. Bu yüzden resim yapmak çoğu zaman kontrol ile özgürlük arasındaki hassas bir dengeyi gerektirir.

Sanatın en büyüleyici taraflarından biri de tam olarak budur: Her tablo, sanatçının bakış açısını ve hislerini izleyiciyle paylaşan sessiz bir hikâyeye dönüşür. İzleyen kişi ise o hikâyeyi kendi duyguları ve deneyimleriyle yeniden yorumlar.

Sonuçta bir resim sadece boya ve tuvalden ibaret değildir. İçinde zaman, duygu, düşünce ve sanatçının dünyaya bıraktığı küçük bir iz vardır.